365 new days

Ik las net een artikel op NRC.nl over de voorspellingen uit Back to the Future II. Die voorspellingen, zoals zelfstrikkende veters en rondvliegende auto’s, gingen over 2015. Ik was pas 5 jaar oud toen deze film uitkwam, dus echt bewust zal ik het op dat moment niet gevolgd hebben. Maar als inmiddels 30-jarige mag ik toch best even zeggen dat er in 2015 misschien nog geen auto’s vliegen, de tijd vliegt wel. En ja, ik ben me bewust van deze uitermate clichématige uitspraak, dus ik ga heel cliché mijn vingers over het toetsenbord laten vliegen en terugblikken op 2014. Inmiddels is het een traditie geworden, dus let’s do it!
 

Als ik aan 2014 denk, denk ik automatisch aan Parijs. De hele maand oktober heb ik hier gewoond. Of nou ja, eigenlijk was ik natuurlijk gewoon op vakantie, maar mijn ‘eigen’ studio via Airbnb, de cursus aan de Alliance Francaise, het dagelijkse praatje met mijn bakker en de vele ontmoetingen met de liefste Fransen, gaven mij het gevoel dat ik er toch een beetje woonde. Het was iets wat ik altijd nog eens wilde doen, want soms denk ik weleens dat ik in Parijs wil wonen. Het was dan ook très magnifique en ik kan niet ontkennen dat het sindsdien nog wel wat vaker door mijn hoofd flitst. Moet ik niet gewoon alles hier achterlaten en naar Parijs verhuizen? Met kerst was ik weer even in Parijs en het gevoel dat ik hier krijg, is gewoon echt heel goed. Ik voel me er thuis en word heel blij als ik de Eiffeltoren zie (hiermee verschil ik dan direct wél van de Parisiennes). Je kunt me niet gelukkiger maken dan me ‘s middags te laten lunchen op een terrasje, om daarna door Jardin du Luxembourg te slenteren, een galerietje te bezoeken en vervolgens rechtstreeks naar één van de vele wijnbarretjes in mijn geliefde Marais. Dus… moet ik gewoon gaan?
 

Als ik nu in Amsterdam ben, voelt het ook anders. Sinds mijn maand in Parijs vergelijk ik. En ik hou van Amsterdam, maar ze verliest het van haar grote Franse zus. De grachten kunnen voor mij niet op tegen de Seine, het Rijksmuseum niet tegen het Louvre en het Vondelpark kan ik niet eens vergelijken met Jardin du Luxembourg (ja, daar is ie weer). Een hopeloos verloren zaak dus. Maar, Amsterdam heeft wel iets anders. Mijn allerliefste en leukste vrienden. Want hoe leuk die Fransen ook allemaal zijn, tegen mijn vrienden kunnen zij dan echt weer niet op. En dan heb ik ook nog een baan waar in 2015 weer heel veel mooie dingen gaan gebeuren, dat weet ik zeker. Moet ik dat dan allemaal opgeven? Ik denk het toch nog maar niet. Maar mocht Dorst & Lesser nou een dependance in Parijs openen, ik houd me meer dan aanbevolen…
 

Maar 2014 was meer. Zo heb ik heb mezelf weer pijn gedaan en opnieuw ruim 42 kilometers over Terschelling gerend. Sneller dan 2 jaren geleden, dus ik heb mijn nieuwe schoenen al gekocht en volgend jaar gaan er weer een paar minuten vanaf. Een prachtige Brusselse bruiloft die ik met alle positieve woorden die ik ken, nog te kort zou doen. Trotser dan ooit op mijn zusje die het gewoon voor elkaar heeft gekregen en een rol in een echte musical heeft, een Franse nog wel. En helaas ook de dood, die iets te dichtbij is gekomen.
 

En dan is het nu 2015. Het klinkt misschien wat gek na mijn eerdere woorden, maar ik heb daar dus eigenlijk heel veel zin in. Ik had de laatste weken het gevoel dat ik of terug naar Parijs moest of op naar wat nieuws. Naar Parijs ga ik absoluut weer toe, maar (nog) niet definitief, dus het nieuwe dat is 2015 nu even voor mij. Ik kwam net een mooie quote tegen en aangezien ik nogal van quotes houd, wordt dit mijn mantra voor 2015. 365 nieuwe dagen, 365 nieuwe kansen en 365 mogelijkheden om Parijs te bezoeken. Bonne année!
 

Schermafbeelding-2015-01-02-om-20.37.23


Comments are closed.

Visit Us On TwitterVisit Us On Google PlusVisit Us On PinterestVisit Us On LinkedinCheck Our Feed