Mannelijke jubelaars in de Parijse bios

Dag acht alweer. Als een soort fotodagboekje plaats ik iedere dag een foto van mijn #28daysinparis op Instagram. Één foto per dag om het thuisfront op de hoogte te houden en zelf een mooi overzicht te krijgen van mijn belevenissen hier.

 

Vandaag postte ik een foto van mijn bioscoopticket van Saint Laurent. Na een weekend vol met Engelsen, Spanjaarden of Fransen die me smeekten Engels te praten (ja, die zijn er), vond ik het tijd om mezelf eens flink in de Franse taal onder te dompelen. De film Saint Laurent stond al een tijdje op mijn verlanglijst en dit leek me een perfecte zondagavond-besteding.
 

En dat was het. Ik was vooral in mijn nopjes met het feit dat ik de film begreep. Al moet ik er wel direct eerlijk bij zeggen dat de momenten waarop deze film grappig werd en de zaal in een vrolijk lachen uitbarstte, aan mij voorbij gingen. Maar dat mocht voor mij de pret niet drukken. Het was gelukkig geen comedie en op de momenten dat de film mijn Frans nog net iets te boven ging, genoot ik van mijn eerste ervaring in een Franse bioscoop. In mijn vorige blog sprak ik al over het extreme modegevoel in Parijs. En sinds ik ben overgestapt op de jurkjes en rokjes, word ik iedere dag minstens een paar keer om de weg gevraagd, wat mij doet laten geloven dat ik eruit zie als iemand die hier woont en worden de dinertjes en wijntjes me rijkelijk aangeboden (wees gerust pap en mam, ik ga niet met vreemde mannen mee).
 

Maar dat geheel terzijde. Terug naar Yves. In de bioscoop kwam vandaag een groepje mannen naast mij zitten. Vijf mannen, allemaal keurig in pak en begin zestig, schat ik. Na een beleefd praatje te hebben gemaakt met mijn buurman, begint de film. Doodse stilte. In tegenstelling tot de Nederlandse bioscopen kraakt er hier geen chipje en lurkt niemand met een rietje zijn veel te grote glas cola luidruchtig leeg (Parisiennes moeten natuurlijk slank blijven voor die jurkjes). Het is hier dus heerlijk stil. Tot de eerste creaties van Yves in beeld komen. Ik ben onder de indruk en geniet in stilte. De jurken op zo’n groot bioscoopscherm zijn toch iets indrukwekkender dan de plaatjes in mijn geliefde modebladen. Maar al gauw merk ik dat genieten in de bioscoop door de Parijzenaars heel anders wordt gedaan. Want niet alleen ik vind de jurken mooi, ook de andere bezoekers en de mannen naast mij worden hoorbaar opgewonden en bejubelen de jurken met steeds harder wordende gelukskreetjes. Hier kan geen chipszak tegenop. Ik kan niet anders dan meegaan en betrap mezelf al heel snel op een uitgesproken ‘très très très jolie’, wat door de heren met veel enthousiasme wordt bevestigd. De bioscoopzaal lijkt wel een kroeg, waar alleen de champagne van monsieur YSL zelf nog mist en op dit soort momenten kan ik alleen maar denken… Paris, je t’aime.
 

IMG_5299.JPG


2 Responses to 'Mannelijke jubelaars in de Parijse bios'

  1. Ooh wat een heerlijke verhalen. Je kledingchange is heel herkenbaar, je gaat er ineens een stuk vrouwelijker bij lopen. En ik weet nog steeds niet wat ik zonder Velib had gemoeten, het geheim van de hakken. Geniet, ik geniet een tikkeltje jaloers met je mee!

Leave a Reply

Visit Us On TwitterVisit Us On Google PlusVisit Us On PinterestVisit Us On LinkedinCheck Our Feed