Parkeren

Ik dacht dat ik een vrij evenwichtig persoon was. Geen grote emotionele pieken, geen diepe dalen. De laatste tijd verbaas ik mezelf steeds vaker. Van huilen word je mooi oud, zegt mijn oma altijd. Nou, dan hoef ik me daar tenminste gaan zorgen over te maken, want dat moet wel goed komen. De waterlanders zijn op dit moment mijn beste vrienden.

 

Nu niet gaan denken dat het heel slecht met mij gaat. Dat is helemaal niet zo, maar ik denk dus dat ik niet zo goed kan parkeren. En dan heb ik het niet over auto’s inparkeren. Tegenwoordig kan ik dat namelijk best redelijk. Al moet ik eerlijk bekennen dat toen ik laatst in de gigantische auto van een collega reed en terugkwam van een klant, ik hem wel even heb gevraagd zijn eigen auto in het kleine plekje aan de Amsterdamse grachten voor ons kantoor te plaatsen.

 

Soms gebeuren er dingen in je leven waar je geen invloed op hebt. Je moet iets accepteren omdat het een beslissing is van iemand anders. Een beslissing van iemand anders, die helaas wel invloed heeft op jouw leven. Je raakt iemand kwijt op de manier zoals je gewend was en dat voelt niet goed of iemand verandert waardoor jouw relatie met die persoon verandert. Je wilt er wel iets aan doen, maar eigenlijk wil je gewoon het allerliefste dat het niet gebeurt.

 

Het enige dat je dan kunt doen is het accepteren, ofwel het parkeren. Er niet teveel over nadenken. Of misschien er wel over nadenken, maar in ieder geval doorgaan met je eigen leven, het een plekje geven en je eigen geluk er niet door laten be├»nvloeden. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan en is af en toe gewoon echt heel erg moeilijk. Soms denk ik dat ik het kan, soms ook niet. Ik doe mijn best en gelukkig helpt een stukje schrijven dan altijd een heleboel…

 


One Response to 'Parkeren'

  1. Janneke zegt:

    Lieve Bir,
    Begrijp zo goed wat je bedoelt….

Leave a Reply

Visit Us On TwitterVisit Us On Google PlusVisit Us On PinterestVisit Us On LinkedinCheck Our Feed